Comprehensive Assessment of At Risk Mental States (CAARMS)

Inhoud

De CAARMS is een semigestructureerd interview, waarbij op basis van startvragen – over allerlei psychoseklachten en subklinische varianten daarvan – een beeld wordt verkregen van de mate van psychopathologie op dit gebied. De sensitiviteit van het meetinstrument ligt vooral bij het onderscheiden van de diverse subklinische symptomen en de ernst en de frequentie waarin deze aanwezig zijn. Bij de toepassing en het juist scoren ervan is achtergrondkennis van psychose belangrijk.

Zorgstandaard Psychose

De CAARMS is in wetenschappelijk onderzoek gebruikt om UHR en psychose vroegtijdig te detecteren en is hierin effectief gebleken. De zorgstandaard Psychose 2017 adviseert daarom om met dit instrument UHR te onderzoeken.

Behalve als voorspeller van psychotische stoornissen blijkt de UHR-status ook steeds meer een voorspeller voor een ongunstiger beloop van andere psychische aandoeningen en voor slechter functioneren op langere termijn. Psychosesymptomen, ook subklinisch, zijn een graadmeter voor de algehele ernst van psychopathologie. De zorg bij UHR is daardoor breder inzetbaar dan alleen als preventie bij psychotische stoornissen in de specialistische ggz. Mede daarom wordt bredere toepassing van de screening, bijvoorbeeld in de eerste lijn bij poh-ggz en in de basis-ggz, momenteel experimenteel ingezet en onderzocht. In elk geval hoort vroege opsporing via de screening op UHR binnen de specialistische ggz bij de standaardzorg. Kort gezegd wordt vroegdetectie middels de CAARMS momenteel breed in de praktijk ingezet.

Oorsprong CAARMS

Door de onderzoeksgroep van Pat McGorry, Universiteit Melbourne, Australië, zijn hulpzoekende jongeren in beeld gebracht met een zogenaamd At Risk Mental State-profiel (ARMS): een kans van 30-35% om binnen een jaar psychotisch te worden.

De CAARMS is vanuit dit onderzoek ontwikkeld door professor Alison Yung, Melbourne Medical School, nu hoogleraar psychiatrie aan de universiteit van Manchester.

De EDIE.NL-studie (Early Detection and Intervention Evaluation Nederland) (2008-2012) toonde aan dat met behulp van de CAARMS een verhoogd risico op een eerste psychose gedetecteerd kan worden bij hulpzoekende cliënten in de ggz en effectief behandeld kan worden met cognitieve gedragstherapie.

6% van alle hulpzoekende mensen loopt het risico een psychose te ontwikkelen en 2% van die hulpzoekende mensen loopt het risico binnen drie tot vijf jaar daadwerkelijk psychotisch te worden. De belangrijkste boodschap van de studie is dat dit aantal ongeveer te halveren is tegen lagere kosten in vergelijking met helemaal niets doen.